ΠΕπέρασα? ΣΙγουρα? ΡΕ! ΠΕΡΑΣΑ! Είναι βαριά! Βαριά! Η poutsa του τσολιά! Σήήήκωσε τοοοο! ΕΙΙΙΙσαι ΣΤΟΟΟΟ μυαΛΟΟΟΟΟ καΤΙΙΙ ΜΑΑΑΑγιΚΟΟΟΟ! 30 ερωτήσεις ρεεεε! Ναι ρε! Τόσο άγχος από τις πανελλήνιες είχα να τραβήξω ρε παιδιά! Και εκεί παπαριά έκανα βέβαια.Γιατί αγχωνόμαστε? Εγώ δεν αγχώνομαι απλά, πεθαίνω και ξαναγυρνάω.. Δεν βλέπω μπροστά μου.. Είχανε και οθόνες αφής εκεί στην διεύθυνση συγκοινωνιών! Έλεγα τώρα να το πατήσω ή θα κάνω μαλακία? Και όταν φώναξε ο εξεταστής με το πεθαμένο σκυλί στο κεφάλι (περουκίνι) ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ, λέω αυτό ήτανε! Είμαι στην κόλαση. Θα με μουτζώσει.. Μετά θα με φτύνουν όλοι ένας ένας. Αλλά τελικά,ΕΠΕΤΥΧΕ! Να προσέχετε πλέον λίγο παραπάνω στους δρόμους, γιατί από Δευτέρα, βγήκε η Ιφ παγανιά με το Ν.. Άλλο ένα πράγμα που είπα ότι θα κάνω και το έκανα. Φιλιά στα μούτρα εγώ.
Στην ζωήμου. Στην Ελλάδα. Στην φτώχεια. Στους ηλίθιους. Στους ανέντιμους. Στους αναίσθητους. Στους εκμεταλλευτές. Στους μαλάκες. Σε όλους όσοι, δεν βλέπουν τι είμαιπραγματικά. Φιλιά στα μούτρα, εγώ.
Όχι, αυτό το σήμα δεν είναι βυζιά. Δεν σημαίνει ότι η Πάμελα ξάπλωσε στην άσφαλτο για ηλιοθεραπεία. Ούτε ότι κινδυνεύεις να σκοντάψεις σε αυτά με το αυτοκίνητο. Εμένα έχει πήξει ο εγκέφαλος μου από το διάβασμα και τα βλέπω και στον ύπνο μου. Δυο λάθη και ξέχνα το το διπλωματάκι. Που να αρχίσουν και τα πρακτικάχοχό. Τελικά είναι εύκολο να πάρεις το δίπλωμα, ή θα γίνω και εγώ σαν αυτή που έκανε 120 μαθήματα και της κόστισε γύρω στις 4.000 ευρώ? Δεν έχω και κανέναν να μου κάνει μάθημα! Διπλωματούχοι της μπλογκόσφαιρας ενωθείτε! Δώστε καμιά συμβουλή να ξεστραβωθώ.. Φιλιά στα μούτρα, εγώ.
Οκ. Το σύμπαν αποφάσισε να με *αμήσει. Δεν εξηγείται αλλιώς. Τέτοιες ώρες σαν κι αυτή, χρειάζομαι ένα σάκο του μποξ.. Να αρχίσω να τον χτυπάω σαν να μην υπάρχει αύριο, μέχρι να μου βγει η γλώσσα από τον κώλο. Αλλά δεν έχω κουράγιο ούτε για αυτό. Αν ήμουν κόμικ, θα έτρεχα μέχρι το πλησιέστερο βουνό, θα τσίριζα για κανένα μισάωρο και θα ξαναγυρνούσα χαλαρή. Τώρα όμως που δεν γίνεται τίποτα από τα δυο, σου πρήζω τον εγκέφαλο.. Καλά, δεν λέω άλλα, φιλιά στα μούτρα, εγώ.
Όλοι μας κάνουμε λάθη. Όλοι πληγωνόμαστε, κλαίμε, απογοητευόμαστε, περνάμε δύσκολα. Ίσως και να λυγίσουμε, να πιστέψουμε ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Αλλά τελικά, αυτό είναι που μας κάνει να σηκωνόμαστε, να συνεχίζουμε, να πολεμάμε τους φόβους μας. Αυτό, μας κάνει πιο δυνατούς. Φιλιά στα μούτρα, εγώ.
Αυτό ήταν? Πάει το Πάσχα? Και τώρα τι? Περιμένουμε για το καλοκαίρι? Τι? Πάω για δίπλωμα? Ποιός κάνει κουμάντο στην ζωή μου? Να του πω δυο λογάκια για το σενάριο... Φιλιά στα μούτρα, εγώ.
Φαντάσου ότι βρίσκεσαι σπίτι σου, κάθεσαι στην λεκάνη της τουαλέτας, και με το δεξί σου χέρι γυρνάς τα γιουβαρλάκια στην κατσαρόλα.. Δηλαδή είναι τόσο μικρό, που βρίσκεσαι ταυτόχρονα και στην κουζίνα και στο μπάνιο. Καλό? Τόσο μεγάλο σπίτι βρίσκεις με ενοίκιο 300-350 ευρώ. Με κοιτάει ο θείος λοιπόν και με ρωτάει με ύφος: ¨θα στα πάρω τα 320 για την τρύπα και αν τολμάς βρες αλλού." Ανταποδίδω με ύφος ¨καλά για μαλάκες ψάχνεις? Καλύτερα να στήσω ενα χαρτόκουτο στο πάρκο, παρά να κοιμάμαι στο σαλόνι και γυρνώντας πλευρό να ξυπνάω στο μπαλκόνι!" Εε.. είναι κάπως μικρο η αλήθεια είναι. Για σας μια χαρά είναι! (της μάνας σου ο κώλος παπάρα..) Καλως, ευχαριστώ για το χρόνο σας, θα σας ενημερώσω αν χρειαστώ μια τρύπα για να πάθω κατάθλιψη 2 λεπτά πριν πεθάνω από κλειστοφοβία. Καλά είμαστε σοβαροί? Τι νομίζουν ότι βγάζω ρε παιδιά? Και που να μείνω δηλαδή? Θα αρχίσω να ψάχνω για τροχόσπιτα, μέχρι τότε ας είναι καλά η μαμά. Φιλιά στα μούτρα εγώ.
Η ζωή μου, είναι ένα τεράστιο, γεμάτο κόσμο, πολύχρωμο μπουρδέλο, χωρίς τσατσά. Ψάχνω για σπίτι, τρέχω τουλάχιστον δέκα ώρες την ημέρα και πολύ σύντομα θα χρειαστώ επισκευή. Είμαι ένα ντεσεβό με ψυχή Πόρσεκάτωαπό το παλιόκαπό μου και δεν θα σταματήσωμέχρι να πάθω λάστιχο ή χειρότερα. Δυο μήνεςακόμα ρε γαμώ το! 2. Μέχρι το καλοκαιράκι και την πολυπόθητη άδεια. Φιλιά στα μούτρα, εγώ.
Υ.Γ Η καλή μας roadartist και ο Theogr ο κηπουρός με προσκάλεσαν να παίξωμαζί τους, μόλις προλάβω θα γίνει και αυτό.
Δέκα χρόνια. Ίσως και παραπάνω. Τόσο μου πήρε για να καταλάβω, ότι είσαι αυτό που λέμε κακός άνθρωπος. Γονάτισα. Δεν ήθελα να το πιστέψω. Αποκλείεται να θέλει να μου κάνει κακό, έλεγα. Μέχρι που κάποιος τρίτος μου είπε: Θα κάτσεις έκει και θα τη δεις να έρχεται. Και σε είδα. Εσένα. Ακόμα και όταν έγινα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας της κακίας, της πονηριάς της υποκρισίας και της σήψης σου, δεν το πίστευα. Τόσο καλός άνθρωπος είμαι? Η εντελώς ηλίθια? Ένας ανοιχτός βόθρος μεσα στο σπίτι μου και δεν τον είχα πάρει μυρωδιά. Χρειάστηκε να πέσω μέσα με τα μούτρα. Βουτιά στα σκατά και σέρφινγκ στη διάρροια. Κάποτε είχα φίλους. Τώρα μηδέν εις το πηλίκο. Έχω αυτό που λέμε γνωστούς. Για ένα καφέ, μια μπύρα. Δυό κουβέντες, καμία εμπιστοσύνη. Η λέξη φίλος είναι βαριά, μεγάλης σημασίας και αξίας. Μην τη χαρίζεις, κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του το αντιλαμβάνομαι. Όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μιλάμε, να μοιραζόμαστε την καθημερινότητα, τις χαρές και τις λύπες της. Όμως επενδύουμε χρόνο και συναισθήματα σε λάθος ανθρώπους. Πολλές φορές στηριζόμαστε πάνω τους και καταλαβαίνουμε το λάθος που κάναμε, όταν πλέον έχουμε πέσει..Εκεί έξω έχει κακούς ανθρώπους τελικά. Και είναι και πολλοί. Να προσέχεις. Φιλιά στα μούτρα. Εγώ.
